Monday, February 21, 2011

ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ဆုိသည္

-ေရႊဆုိင္-
ေရႊတစ္က်ပ္သား၀ယ္ရင္
ဗလာမပါ ကံစမ္းမဲေတြေပးတယ္
ဆပ္ျပာမႈန္႕ထုပ္ေတြ……….

-အလွျပင္ဆုိင္-
တနလၤာေန႕တုိင္း
ဆံပင္အလကားညွပ္ေပးတယ္
သင္ညွပ္ ညွပ္ေပးမယ့္သူေတြ………

-ဖက္ရွင္ဆုိင္-
အက်ႌႏွစ္ထည္၀ယ္ရင္
တစ္ထည္ လက္ေဆာင္ေပးတယ္
ေရာင္းမထြက္ေတာ့တဲ့ ဖက္ရွင္ေဟာင္း့ အက်န္ေတြ……….

-အိမ္ေထာင္ေရးပြဲစား-
တစ္ခါအပ္ၿပီးရင္
၁၀ႏွစ္အာမခံ
အဆင္မေျပရင္ ေျပတဲ့အထိ
ျပန္လဲေပးတယ္
???........

-မသာအလွျပင္-
တစ္ေလာင္းျပင္ရင္ တစ္ေသာင္း
ႏွစ္ေလာင္းျပင္ရင္ တစ္ေသာင္းခြဲနဲ႕
Discount ေပးတယ္
?????.........

-အေခါင္းေရာင္း၀ယ္ေရး-
အေခါင္းေတြေနာ္
တစ္လုံးဝယ္ရင္
တစ္လုံး Free
????.........

Promotion ႀကိဳက္က်သမုိ႕
မဂၤလာေဆာင္ဖုိ႕အေရးအတြက္
ေယာက္်ားမိန္းမေတာင္
Discount က်ေအာင္ ေစာင့္ေနေသးသူမ်ား
ရွိေနၾကေသးသတဲ့…….



ေနဦး
(၂၀၁၀ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၁၊ မနက္ ၁၁း၂၅)

Saturday, February 12, 2011

တခန္းရပ္ ျပဇာတ္

www.friendcircles.com
တခ်ိဳ႕အတြက္ဆုိလွ်င္ေတာ့ ၾကားေတာင္ ၾကားဖူးမည္ မဟုတ္သည့္ website ေလးတခုျဖစ္သည္။
ထုိေနရာေလးကပင္ အရာရာက အစပ်ိဳးစရာေတြျဖစ္လာခဲ့သလုိ ဘ၀တေကြ႕က ျပဇာတ္တပုဒ္ကို ဖန္တီးေပးခဲ့သည္။
ဒီေနရာေလးကို ေရာက္ျဖစ္ေအာင္ ဖိတ္ခဲ့သည့္ အဲသည့္အခ်ိန္က ခင္ခဲ့ေသာ ညီမေလး ၀တ္ရည္ဖူးကိုပင္ ေက်းဇူးတင္ရမည္လား စိတ္ဆုိးရမည္လား မသိ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တဆစ္ခ်ိဳးမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးထူးေစခဲ့တာကေတာ့ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ အကယ္၍သာ ထုိ ေနရာေလးသို႕ မေရာက္ဖူးခဲ့ပါလွ်င္...............

၂၀၀၅ ..........
တနည္းအားျဖင့္ေျပာရရင္ ေက်ာင္းၿပီး အလုပ္အကိုင္မရွိ ရုန္းကန္ေနရသည့္ကာလ။ စင္ကာပူသို႕ ပထမအႀကိမ္ေျခလွမ္းခ်ရန္ ၁ပတ္အလုိ စက္တင္ဘာ ၁၈။ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လုိမွ မေမ့ႏုိင္ခဲ့။ ဒါေပမယ့္ ဇာတ္ရံျဖစ္လာမယ္မွန္းလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္မသိခဲ့။

၂၀၀၆............
ကၽြန္ေတာ့္ေမြးေန႕မွာ ၾကြက္ကေလးက ဆန္ကိုဘယ္ေလာက္ခ်စ္သလဲဆုိတဲ့ သီခ်င္းေလးက ေမႊးပ်ံ႕ေစခဲ့။ လမ္းအစလား လမ္းအဆုံးလား မသိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အခ်စ္ကို တႀကိမ္တခါပဲျဖစ္ျဖစ္ေတာ့ မက္ေမာဘူးခဲ့သည္ဆုိလွ်င္မမွား။ တည္ၿငိမ္ခဲ့သည္ ရႈပ္ေထြးမႈကင္းခဲ့သည္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့သည္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ရွိခဲ့သည္။ ဘယ္တုန္းကမွ ကုိယ့္ကုိယ္ကို နားမလည္ခဲ့တဲ့ နားလည္ေပးမႈေတြ၊ ဘယ္တုန္းကမွ ရွိမယ္မထင္ခဲ့တဲ့ စာနာမႈေတြ၊ ဘယ္တုန္းကမွ က်လာလိမ့္မယ္မထင္ခဲ့တဲ့ မ်က္ရည္ေတြနဲ႕ အတူ မသိျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ ဒီဇာတ္မွာ ဇာတ္ရံအျဖစ္ ၀င္ကခဲ့သည္။ ေပ်ာ္ေနခဲ့သည္ ေမာ္ေနခဲ့သည္ .....

၁......၂............၃..............
ပထမလိႈင္းလုံးက ၂၀၀၈ ဒီဇင္ဘာမွာ ၀ုန္းကနဲ ၀င္ေဆာင့္မိသည္။ အစည္းေျပမသြားေသးေသာ္လည္း သနားၾကည့္ အထင္ေသးအျမင္ တုိ႕၏မ်က္လုံးမ်ားေအာက္ ကၽြန္ေတာ့္ေဒါက္တုိင္တုိ႕ ယုိင္နဲ႕နဲ႕ ျဖစ္ခဲ့သည္။ လဲပါသည္ဆုိမွ အရိႈက္ကိုမွ ထပ္ခါ ထပ္ခါ ပင့္ထုိးခ်င္တတ္သူအတြက္ ကၽြန္ေတာ္က ဇာတ္စင္ေနာက္က ဇာတ္ပို႕တေယာက္ထက္မပုိေၾကာင္း အထုအေထာင္းမွန္သမွ် ႀကိတ္ခံခဲ့ရသည္။

၄ ........၅.............၆.....................
ဒုိင္လူႀကီးရဲ႕ ေရတြက္သံ မဆုံးေသးခင္မွာပင္ ႀကိဳး၀ုိင္းက ေျပာင္းသြားႏွင့္ၿပီ။ မ်က္လုံးေတြကလည္း ျပာေ၀ေနလွၿပီ။ ဘာကိုမွလည္း မသဲကြဲေတာ့ သို႕ေပမယ့္ ေထာင္းခ်က္ထုခ်က္ေတြ ဆက္ဆက္က်လာျပန္ေတာ့ စည္း၀ုိင္းအျပင္ကို လက္လွမ္းဖုိ႕ ႀကိဳးစားခဲ့မိျခင္းကပင္ အမွားတခုျဖစ္ခဲ့ရျပန္သည္။ ေ၀၀ါးေနတဲ့အျမင္ရဲ႕ ေအာက္ အျပစ္ေတြကို ေဖာက္ကနဲ ေဖာက္ကနဲ ေသာက္ခဲ့မိျခင္းက ယုံၾကည္မႈကင္းမဲ့ခံရျခင္းတဲ့။
ဒုိင္မရွိတဲ့ စည္း၀ုိင္းအတြင္းမွာ ထုိးခ်က္ ကန္ခ်က္ေတြနဲ႕ သာ လူးလွိမ့္ေနရဆဲ။

ၿပိဳလုေတာ့မယ့္ ဆဲဆဲမွာ လက္တကမ္းက ထပ္လွမ္းသည္။ ထူေပးျခင္းႏွင့္အတူ အသံေတြဆူဆူလာသည္။ အထုအေထာင္းခံေနရသူအတြက္ အရိပ္စစ္ကမ္းလွမ္းမႈလုိ႕ ထင္မွတ္မႈက မ်က္ရည္ေတြကို တဒဂၤတိတ္သြားေစေပမယ့္ လက္နက္ပုန္းေတြက ရင္ကို ပစ္မွန္ေနဆဲ။ ဇာတ္ပုိ႕ေလးသာမုိ႕ အျပစ္လည္းဆုိခြင့္မရ စကားလည္းေျပာခြင့္မရွိ ပ်င္းလွ်င္ေခၚ လုိရင္ခုိင္းဆုိသည့္ အေနထက္ စုတ္ဖြားေလးတေကာင္လုိ ပလူးျမဴးေပ်ာ္ေနခဲ့။

ဘယ္ေတာ့ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္မလဲ ဘယ္ေတာ့ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္မလဲနဲ႕ ဇာတ္သာ ၂ခါေျပာင္းသြားတယ္။ ၾကားမလပ္တဲ့ ဇာတ္ ႏွစ္ဇာတ္ၾကား ဇာတ္ပုိ႕က ဇာတ္ပုိ႕အျဖစ္နဲ႕ ဇာတ္ေခါင္းကြဲ။

၇....၈.............၉.............
ေလာကႀကီးရဲ႕ အသံက နံပါတ္ေစ့လုလုမွာေတာ့ ဗေလာင္ဆူလြန္းတဲ့ရင္၊ အေမွာင္ထူလြန္းတဲ့ အျမင္အတြက္ အလင္းတပြင့္ပဲရပါေစ ဆုိတဲ့ ဆႏၵနဲ႕ ရႈံးမွန္းသိရက္ ေခါင္းေလာင္းကိုဆြဲလႈပ္ပစ္လုိက္တယ္။ လာမယ့္ေဘးကို ေျပးေတြ႕ေပမယ့္ ေဘးအစား ေဆးကိုေမွ်ာ္ေနဆဲ ဒါေပမယ့္ အပယ္ခံက အပယ္ခံအေနနဲ႕ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ၾကတယ္။ ဘုရားၿပီးရင္ ၿငမ္းဖက္ၾကရစၿမဲ.........
ဘယ္ဇာတ္မွာပဲ ၀င္ကက ေနာက္ကြယ္မွာပဲ ေခ်ာင္ထုိးခံခဲ့ရတဲ့ဘ၀ကို စကားအလွေတြ အဆန္းျပၿပီး အကယ္ဒမီေပးလည္း ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေဇာ္လင္းက ေဇာ္လင္းပဲ ဂူထဲေရာက္မွ ဘယ္ေလာက္ေတာ္ေၾကာင္း ရြတ္ျပတယ္။

၂၀၁၁ ဗယ္လင္တုိင္းဆုိတာ ၂ရက္သာ လုိေတာ့ခ်ိန္အေ၀း စားပြဲေပၚက ေခ်ာကလက္ေလးရယ္၊ စိတ္ကူးထဲက အိပ္မက္ေလးရယ္က ကုိယ့္ကို မ်က္ႏွာငယ္ေလးေတြနဲ႕ ျပန္ငုံ႕ၾကည့္တယ္။ ၅ႏွစ္တာကာလအတြက္ ေက်းဇူးပါ ပန္းေလးေရ............

ေနဦး
(၂၀၁၀ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၂၊ မနက္ ၅း၃၁)

Friday, February 11, 2011

အျမင္ကပ္ျခင္း ပုဒ္မ

ကဲပါ
ဒီစကားကပဲ ျပန္ေကာက္ၾကရေအာင္
အတူအိပ္ဖုိ႕ဆႏၵရွိရုံနဲ႕ေတာ့
အခ်စ္အခ်စ္လုိ႕ ေခါင္းစဥ္မတတ္ပါနဲ႕
ခင္ဗ်ားတုိ႕ေၾကာင့္
တကယ္ခ်စ္တတ္သူေတြက ရွက္တယ္......

၂၄နာရီ ေစ်းတန္းမွာ
အလွျပင္ၿပီးေရာင္းေနၾကတဲ့ ေစ်းသမေတြ ေစ်းသထီးေတြလုိပဲ
ေစ်းေပါေပါနဲ႕ ရၾကမယ္ဆုိ
အခ်စ္ဆုိတာကို
ဘယ္သူမွ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ဖြဲ႕ဆုိၾကမယ္ မထင္ဘူး........

ဒါေပမယ့္ တခါတခါေတာ့
ေခါင္းစဥ္ေတြတပ္ အရွက္ေတြလုံၿပီး
ကြယ္ရာမွာမွ ႀကံဳသလုိ ကစ္တတ္ၾကတဲ့ လူမ်ိဳးေတြ အစားေတာ့
ရိုးရိုးသားသား လုပ္စားရတဲ့
အဲသည့္ ေစ်းသမေလးေတြကို အထင္ႀကီးတယ္.......

ေကာင္မေလးေတြ စကပ္တုိတုိ၀တ္ၿပီး
ဒုတ္ထုိးဆုိင္လုိ ခုံပုပုမွာ ထုိင္တဲ့ကိစၥလား
ေအာ္......
ဒါနားလည္ရင္ ေျပလည္သြားမွာပါ
အဲဒါ လာဘ္ေခၚတာ ေခၚတယ္
လာဘ္ေခၚေၾကာင္ေတြ အလုပ္မျဖစ္မွေတာ့
ခ်ိဳင္စားစား
ပုိင္းစားစား
ဘယ္လုိစားစား
လာဘ္လာဘမ်ားဖုိ႕က အေရးႀကီးတယ္
ရွက္တတ္ရင္ ငတ္မယ့္အတူမွေတာ့
လာဘ္ေခၚဖုိ႕အေရး
အေမအေဖကေတာင္ ကူကူေရြးေပးတတ္ေသးသကို..........

ေခတ္ကိုက အဲသလုိပဲ
ေငြျမင္ရင္ လင္လုပ္မည္
ရသမွ် အကုန္ခ်ိဳင္ဖုိ႕
မရွက္တမ္း မေၾကာက္တမ္း
ေယာက္်ားေတြက မိန္းမဖမ္းသလုိ
မိန္းမေတြက လင္ဖမ္းတယ္
နတ္လူသာဓု ေခၚေစေသာ္၀္..........

ေနဦး
(၂၀၁၀ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၁၊ ေန႕လည္ ၁၂း၀၃)

Thursday, February 10, 2011

ခ်စ္မိသူ ႏွင့္ အခ်စ္သိသူ

ခ်စ္မိသူ။    ။

အခ်စ္စူး စူးမွေတာ့
အခ်စ္ရူးလုိ႕ ဆုိမလား
ရူးသည္ဆုိလည္း ဆုိပါေစ
မူးသည္ဆုိလည္း ဆုိပါေစ ခ်စ္သူ
ငါကုိယ္က အခ်စ္မွာရူး
အခ်စ္အဆိပ္နဲ႕ မူးေနခဲ့တာပါ
ရာဇ၀င္ေတြထဲကလို
လက္ေမာင္းေသြးေဖာက္မတုိက္ခဲ့ရဖူးပါဘူး
ဒါေပမယ့္ ငါ့လက္ေမာင္းေသြးေတြ
မင္းအတြက္ စီးဆင္းခဲ့ဖူးတယ္ ခ်စ္သူ.......
အခ်စ္ဆုိတာ တကယ္ေတာ့
အရိပ္လုိ ေနာက္က လုိက္ေနၿပီး
အဆိပ္လုိ မူးေမ့ ေသဆုံးသြားေအာင္ လုပ္ႏုိင္တဲ့အရာပါ.........


အခ်စ္သိသူ။     ။

အခ်စ္ရူးဆုိတာ
အခ်စ္ေၾကာင့္ ရူးတာပဲ မလား
လူတေယာက္ေၾကာင့္ ရူးတာမွ မဟုတ္တာ....
အခ်စ္ဆိပ္ဆုိတာ
လူကို တေျမ့ေျမ့သတ္ပစ္တတ္တာမ်ိဳးမလား
ဒါေပမယ့္ အဆိပ္နဲ႕ အဆိပ္ကိုေျဖ
ေျပသြားၾကမွာပဲမုိ႕ဟာ.....
ေသြးေျမက်မွ ရမယ္ဆုိ
လြတ္လပ္ေရးေန႕မွာေတာင္
ေသဆုံးသူေတြအတြက္ ငါငိုခဲ့ဘူးတယ္.........
ေသြးေျမက်ရတယ္ဆုိတာ
ၾကမ္းတမ္းမႈပါ ခ်စ္မိသူ.......
အဆိပ္ကို အဆိပ္နဲ႕ ေျဖၾကစတမ္း
ငါတုိ႕ ၀ုိးတ၀ါးစမ္းေလွ်ာက္ၾကတဲ့ လမ္းမွာ
ေသြးစက္ေတြ ေျမမခပါနဲ႕
အခ်စ္ဆုိတာ ေပးပါ ယူပါ သနားၾကပါမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး......
ငါ့အတတ္နဲ႕ ငါစူးလည္း စူးပါ့ေစ
မီးအိမ္မပါလည္း ငါ့လမ္းငါထူရမွာပဲေလ........


ေနဦး
(၂၀၁၀ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၀၊ ညေန ၄း၅၀)

(ျမင္မိေတြ႕မိေသာ အျဖစ္အပ်က္တခုကို ျပန္လည္ေရးဖြဲ႕ျခင္းျဖစ္ပါသည္)

Tuesday, February 08, 2011

အေမွာင္စုိးခ်ိန္

ညလည္း မဟုတ္ပါဘဲ
အလင္းေတြက ေမွာင္လုိ႕
ၾကယ္လည္းမေတြ႕
လ လည္း မေတြ႕
ေနကေရာ ဘယ္ကိုမ်ား ေရြ႕သြားသလဲ.....

တုိးတုိက္မိခဲ့တဲ့ နာရီကို
အေရျပားခြံခၽြတ္ၾကည့္ေတာ့
လက္တံႏွစ္ခုက မသမာမႈေတြကို
တစ္ ေတာက္ တစ္ ေတာက္ ဆုိတဲ့ အသံနဲ႕
ေရႊ႕ေရႊ႕ေပးေနဆဲ.......

ရွစ္သိန္းတန္မ်ားက ဘာအတြက္လဲ
လမ္းေလွ်ာက္ဖို႕လား
လမ္းေပ်ာက္ဖုိ႕လား
အလင္းေဖာက္ဖုိ႕လား
အလင္းေပ်ာက္ဖုိ႕လား
အေသြးနဲ႕အသားနဲ႕မုိ႕
အူမေစာင့္မွ သီလေတာင့္တဲ့ ကဗ်ာ
လူေတြကေတာင္ ၾသခ်ယူရတယ္တဲ့လား.......

အမ်ားအက်ိဳးအတြက္
ကို္ယ္က်ိဳးကို စြန္႕ၾကသလုိ
တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း
သူတုိ႕အက်ိဳးအတြက္
အမ်ားကို စြန္႕တယ္
ဘယ္ဘက္က ခ်ိန္ခြင္သာသလဲ
"ၾကည့္စမ္း ရတဲ့ေနရာက အမုိက္ေနာ္
သူကိုယ္က ညံ့လုိ႕
ခုထိ စီးပြားမျဖစ္တာ" ဆုိတဲ့
လူ႕မလုိင္ ပတ္၀န္းက်င္ၾကားမွာ
အေျဖဟာ လြယ္ကူလြန္း ရွင္းလင္းလြန္းေနသလားပဲ.......

ရိုးသားမႈဆုိတာ ....ဘာလဲ။
ျခစားမႈဆုိတာ ......ဘာလဲ။
တရားဆုိတာ .......ဘာလဲ။
အဓမၼဆုိတာ ........ဘာလဲ။
ထထၿပီး ဟစ္တတ္တဲ့ သူေတြကုိယ္တုိင္က
မွန္ထဲမွာ ကုိယ့္ရုပ္ထက္ပိုၿပီး
စိတ္ကို ျပန္မၾကည့္ခဲ့ေလေတာ့.........

ခု ကၽြန္ေတာ္လည္း
ကုိယ္အက်ိဳးသက္သက္အတြက္ပဲ
အလုပ္ေတြကို လုပ္ေနဆဲ.......

သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြ အားလုံးပဲ
ငရဲျပည္မွာ ထပ္ေတြ႕ၾကမယ္.....


ေနဦး
(၂၀၁၀ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၈၊ မနက္ ၁၀း၅၃)